خط سوم

علی قربان نژاد

ghorbannezhad — Sun, 30 Nov 2008 20:11:18 GMT

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

از بس که دست می گزم و آه می زنم آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویش

( حافظ )

--------------------------------------------------------------

تا در کنار نام تو معنا شود دلم

باید دوباره تارک دنیا شود دلم

باید دوباره سر بگذارد به کوه و دشت

تا ردپای فصل تماشا شود دلم

در سینه ای که یخ زده از روزهای پیش

سر گرم از تو جاری فردا شود دلم

گردابی از گذشته و طوفانی از هنوز

ایکاش سهم ساحل دریا شود دلم

با می روم «چگونه» و از می رسم «چه دور»

باید که سرشکسته ی آیا شود دلم

تا شک نبرده راه مرا می توان رسید

«اما» چگونه بی تو مهیا شود دلم

با چشم ها به کشتن تردید من بیا

همراه با تو حیرت «اما» شود دلم

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش

تنها نمی شود اگر از ما شود دلم

ای فصل گرم گل به تن باغ دوختن

می نوشم از تو گل که گوارا شود دلم

قدری شبیه من به تنی گر گرفته باش

باش آنقدر که با تب تو تا شود دلم

بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

تا در به در ندوخته ای وا شود دلم

علی قربان نژاد

ghorbannezhad — Wed, 03 Sep 2008 20:51:18 GMT

این روزها دقیقه های بسیاری سوال می شوند که کجایی ؟ چگونه ای ؟ اما کسی چه می داند کجای راهی نیمه کاره وعده ی آرامشی همیشگی ایستاده .

چگونه ام ؟ وقتی می دانم ادامه ام کجاست ، اما نمی توانم و اگر هر صبح برای زندگی دعا می کنم تنها با امید کلمه ایست که بالاتر از تمام مهربانی ها ایستاده و می خواهم صدای آنها را که از چشمه ی خوشی می نوشند ، بنوشم ، بنوشانم .

راستی چرا برای خودت سوال نمی شوی ؟ ـــ وقتی کلمه ای را که می تواند می توانی ؟ ـــ وقتی به صدای آنها که ادامه ات را می دانند پی برده ای ؟ ـــ راستی

: چگونه ای ؟

: چگونه ام ؟

---------------------------------------------

متولد سال های بی وطنم

و هیچ سرم از زیادی نرفته

که این گونه پرت وپلام

شهید کوچه های این شهرم

با چشم امیدی

از هراس دامنی آلوده تر

ادامه ی آغوشی سوگوارم

برای تمام نام های بی وطن

بغضی ترک خورده

که چکه می کند از پایی میان رفتن و رفتن

سکوتم

روی سرش گذاشته داغ کوچه های لب گزیده را

در خیابان های تا کجا ماندن

چگونه ام ؟

با صدای آژیرهایی که سر می برند

میان شانه هایی که خالی برمی گردند

چگونه ای ؟

وقتی دچاری به چند وچون درهای بسته

وقتی از درد ، دایره می شوی

آنجا که باید

سهمی برای حادثه بگذاری

جایی برای خالی تنهایی

وقتی گرفته هر چه که باداباد

اینجا که فکر می کند اینجایی

و به هر حال ، پایانی به هر جهت

و به هر جهتی که تازه می شوم

چگونه برمی دارد تا از رفتنم برگردم

که تا شانه می بری برای این همه هق هق

بساط پهن میله های موازی ...

تا خنده برمی گردانی

سکوت دیوارهای انفرادی

با چه زبانی کوتاه آمده ای

که این گونه تا نرفته زرد می رسی

وقتی از وطنت چیزی با تنت نمانده

تو می مانی و نا تنی ترین سرگردانی

می دانی که از هیچ در و دیواری نام خانه نمی خوانی

و بر همین گونه ی زرد

مرگ سایه اش را مرتب می کند

زرد که چیزی برای باختن ندارد

دست به آهستگی می زند

سر بر آشفته ها می گذارم

آشفته های در هم بی خوابی

بی خوابی نشسته به بی تابی

تا چرا به سوال های بی جا کناری از خودم داده ام ؟

و چشمم به ماجرایی باز تر شدن می خواهد

از صدایی که می تواند مرا ...

و با او که در شاید این ماجرا ایستاده خوش ترم

متولد ماه های پنهانم

پشت ابرهای آشوب

و تا پای برگشتنی هست

چشم از کدام سمت

برنمی دارند ؟

دست از هنوز

و تا گلو گیرند در تهمت همیشه

آنانکه رو گرفتند

از طاقت سوگوار مادرانی

که در جای خالی آمدنی پرسه می زنند

دست در عطر پیچیدن کوچه ها می برند

که نامی بردارند و با کنار خاطراتشان

بگذارند

تا در جانب حق بگیرند از ما

: به کدامین گناه ...

و از روزی که پرسیده می شود...

نمی پرسند کجا را دارم که رفته باشم

تا بگویی برگرد

کجا می توانی مانده باشی

که بگویم بیا

این گونه سری داریم گرم بی خیال

و آن گونه که گفتن آمده مانده ایم در گورهای دسته جمعی

متولد روزهای ریختنم

به کدام رو برگردانم ، که بگوید بردار

کلمه ای که می تواند مرا ...

اما می خواهم از دوباره

تا نام کوچه ها را

تا خاطرات سرزمینم را به سینه بگیرم ./

تیر ۱۳۸۷

ghorbannezhad — Sat, 05 Apr 2008 19:49:18 GMT

باید کنار بیایی با این داغ ، اما ...

باید چشم برداری از این اشک ها ، ولی ...

بردار دل از این همه ایکاش

ایکاش می شد ، اما ...

ایکاش می توانستی ، ولی ...

یک عمر من و تو ، اگر از ما شدن آموخت

بعد از تو دلی ماند که تنها شدن آموخت

هر لحظه سؤالی است برایم که چگونه

مرگ آمد و در چشم تو زیبا شدن آموخت

مرگ آمد و یک راه ، که برگشت ندارد

راهی که به شوق تو مهیا شدن آموخت

در پاسخ ایکاش من خسته چه دارد

فردای پس از تو ، که معما شدن آموخت

برگرد و بگو باز چه می خواهی از این دل

این دل ، که به صحرا زد و دریا شدن آموخت

در خرمنی از خاطره ها ، حسرت دیروز

آتش شد و گل کرد و شکوفا شدن آموخت

من دست به دامان دلی مرده نشستم

تا داغ تو با هلهله بر پا شدن آموخت

ghorbannezhad — Sat, 16 Feb 2008 16:16:18 GMT

" یک هفته ی طولانی بعد از کابوسی کوتاه "

شنبه ای که هیچ سمت وسویی نداشت در روزهای گذشته فشرده ام می کرد

و دوستانم با لبخند های همیشگی برای فردا دست تکان می دادند .

من چرا میان گذشته و دست ها و فردا ایستاده ام ؟

این کلمات را تنها تو می فهمی که نیستی !

یکشنبه نه سر به دیواری می کوبم نه راه به جایی می برم .

تنها به ثانیه شماری نشسته ام و این از مراتب زجری مدام است .

آینه ی مه گرفته انگار چیزی می خواهد بگویید !

لبخندم را جلوتر می برم . دوستانم از پشت پنجره ها به قهقهه افتاده اند .

من و آینه و دوشنبه ی مه گرفته در جایی پنهان خجالت می کشیم .

قاب عکس ها ،سر بلند ، به جهانی از سوء تفاهم فکر می کنند .

من اما بی اجازه ی دیوارها بیرون می زنم ...

سلام سه شنبه ی منتظر

سلام

چهارشنبه خسته بود ،

خسته

گفتم : با من دیگرانی هستند که مهربان می مانند

خندید !

گفتم : با من خیالی هست لبریز از خورشید

خندید !

گفتم : برای فردای تو نگرانم

آرام برخواست

و به تلخی ادامه داد ...

چهار شنبه خسته بود ، خسته ...

با این همه ، باید ادامه اش را زمزمه می کرد .

چهارشنبه ایستادن نمی دانست و من هم نمی دانم

وقتی چهارشنبه ام وقتی خسته ام

خسته

: امید حاصل روزها جستجو است ، اما ناامیدی فرززند لحظه ایست

این را پنج شنبه ی مهربان در گوشم زمزمه کرد

ما دور تا دور امیدی زیبا جمع شدیم ،

بزرگ شدیم ،

سر کشیدیم و بعد

پراکنده شدیم ...

این را در گوش پنج شنبه ی مهربان فریاد زدم .

آدمی به بهانه ای اندک از زندگی ادامه می خواهد وقتی هنوز گسترده نشده ، نیاموخته .

به من گفت که مهربانی در این گستره حکم می کند

اما با ما دلی است که سر رفته ...

بیرون هوای آفتابی پنج شنبه هاست

اما دری برای اثبات این حرف ها ندارم ...

جمعه روبروی انتظار شنیدنم نوشت :

«حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست

که آشنا سخن آشنا نگه دارد»

و من ، بیجاترین سکوتم را با تمنایی سربه زیر شکستم :

«صبا در آن سر زلف ار دل مرا دیدی

ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد»

و شنیدنم شعله کشید از ادامه ای که مانده بود :

«هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد...»

و این را تنها تو که نیستی ...

نیستی

ghorbannezhad — Tue, 05 Feb 2008 18:59:18 GMT

« ها »

باز هم در تلخی انگارها

باز این تردیدها ، بسیارها

باز دل داغی به دوش آورده پیش

پچ پچی از آن سوی دیوارها :

حیرتید ، اما برای خویشتن

رازهایی در دهان دارها

روزها و ماه ها و سال ها

زخمی از تکرارها ،

تکرارها !

دفتری از خاطرات سوخته

دفتری آلوده ی انکارها

خواب های خوب در خورجین مرگ

این طرف کابوس با بیدارها

با کلامی تلخ جادو می کنند

بارها و بارها این

بارها

هی دل مشتاق تر باید شدن

ها که دریاایست تا دیدار ها

باز می گیریم در بند توایم

آتشی افتاده در نیزارها

دادها ، بیدادها ، فریادها

ای پس از دیوارها ،

آوارها

فرض می گیریم روزی می رسند

از پس آوارها ،

گلزارها

باز ، می گردیم

اما نیستیم !

آتشیم ، اما برای خارها

باز می گردیم ، با یک اعتراف

از نهیب سیلی اصرارها

سر به زیر آورده شوق من که نیست

چهره ای با لحظه ی دیدارها

ghorbannezhad — Wed, 23 Jan 2008 14:56:18 GMT

دیگر نمی آید کسی چون من برایت

چون من اسیر موج موهای رهایت

دیگر نمی بینی کسی را این چنین مست

راهی شود در بادها محو صدایت

دیگر نخواهی دید مردی با چنین شوق

آتش بپوشد زیر ابر چشم هایت

گفتم که آغاز توام ، بی انتها باش

اما به پایان ریختم در ابتدایت

من شانه بردم زیر تابوت غرورم

تا آرزو کردم بیایم پا به پایت

وقتی به خود برگشتم از این راه ، دیدم

یک عمر خود را می شکستم در هوایت

ghorbannezhad — Wed, 02 Jan 2008 18:07:18 GMT

تقدیم به تو ، که صاحب آن چشم های مهربانی ... و در هر فرصت دیدار ، مهربان از چشم هایت آغاز می شوی . هیچ از کداممان به فردا نمی رسد ، هرگز ، که فردا را در نگاهت جستجو می کنم . با اهالی چشمت نسبتی عجیب دارم و در من شروع فصلی هستی خواسته گرم و بی انتها . تقدیم به تو ، که شاید ندانی تا کجا پیشروی کرده ای . دست های تسلیمم را در برابر نگاهت ، که کلماتم را گنگ و گیج می کند ، برافراشته ام .

شکسته های مرا نذر موج های بلا کن

برای ماندن این قایق شکسته دعا کن

مرا که تشنه ی آشوب چشم های تو هستم

غروب های غم انگیز ، عاشقانه صدا کن

میان وسعت دریا ، که در میان من افتاد

تنی به آب بزن چون گذشته ها و شنا کن

و تکه های تنم را از آب ها که گرفتی

درون جنگلی از یاس های تازه رها کن

مرا نگاه تو کافی است تا دوباره برویم

تو هم دوباره مرا از زمین پیر جدا کن

دوباره قایق سبزی بساز از تن زردم

دوباره جسم مرا نذر موج های بلا کن

ghorbannezhad — Sun, 23 Dec 2007 19:44:18 GMT

به آن خاك دل ببنديد كه از آب و نانش تمتع يابيد

آنجا كه آسايش تو را فراهم كند وطن توست ( نهج البلاغه )

اعتماد تو به صدايي شكسته

سكوتم را شرمنده مي كند

و با ادا مه ات همه چيز انكار مي شود

برادر اعتماد و سايه

هزار توي قصه گهواره ايست

که كودكي هاي مرا به ياد نمي آورد

به كجاي وطن چنگ بزنم

که اجازه ی نشستن بگیرم

که یک عمر به گوش در و دیوار خوانده ام :

به کجا می تواند رسیده باشد

جنازه ای که مشکوک نفس می کشد

لکه ی ننگی که به هیچ جای خاک نمی آید

ريخته روي پيشاني تب كرده ي اين سياره

مشكوك نفس مي كشم

به اعتماد صدايي كه هر شب دعوتم مي كند

به مرگ

به عجيب ترين لهجه ي آسمان

گلوله بپاشيد روي اين جنازه نيزه برقصانيد

به دستي پي برده ام كه مرگ نمي داند

گلوله بپاشيد نيزه برقصانيد

از چشمي ريخته ام كه هيچ روزي به خود نديده

وطنم ؟

كلمه اي شده پاشيده روي ديوار روبرو

انگشت روي علامت سوُال مي گذارم

ديوار كم مي شود كم

سر مي زند چشمان مهربانت

ديوار كم مي شود

كمتر

سلام كرده ام جواب شنيده ام

ايستاده ام

تا جايم را با ماه عوض كنم

تا جايي ميان آوازهاي تو بنشينم

با صداي تو از تمام پنجره ها بيرون بريزم

كه تا صدا بيايد و صدا شود

هزار حرف ريخته از دلم اما

اعتماد تو به صدايي شكسته

سکوتم را شرمنده می کند

ghorbannezhad — Fri, 26 Oct 2007 17:43:18 GMT

به رو بروی دو چشمی که تر نخواهی دید

بریز ای تن عریان که سر نخواهی دید

سری بلند به روی زبانه های غرور

دلی عمیق در این مختصر نخواهی دید

از این هجوم غم انگیز جاده های محال

عذاب گم شدنی بیشتر نخواهی دید

بمان دریغ فشرده ، بمان همیشه ی دور

که رد پایی از این رهگذر نخواهی دید

تمام خاطره ها را به شعله ها دادی

و ساعتی پس از این شعله ور نخواهی دید

به گوش زمزمه هایم چرا نمی ریزی

از این سکوت که میل خطر نخواهی دید

چقدر در شب این شهر پرسه می خواهی

سلام منتظری پشت در نخواهی دید

و زخم های دهان باز کرده می گویند

دو چشم خیره بپوشان و گرنه

خواهی دید : دردی است غیر مردن کان را دوا نباشد

ghorbannezhad — Fri, 23 Feb 2007 14:26:18 GMT

گره بزن به شب من ستاره هایت را

در انتظار گشایش بخوان دعایت را

که بوده ام؟ تو که بودی؟ چه رفته بر من و تو؟

غریبه باز بگو نام آشنایت را

عجیب در تب آشفتگی پریشانم

ببار بر تن من دست مبتلایت را

به راهی آمده بودم که رفته رفته دلم

شنید از شب بیراهه رد پایت را

سکوت خیره شده درهراس پوسیدن

بپیچ بر غم این تیرگی صدایت را

برای من که به پایان سرد میریزم

بگو بسوزم از آغاز ماجرایت را