خط سوم -

درباره وبلاگ

ایکاش
سهم ساحل دریا شود دلم
ساحل دریا شود دلم
دریا شود دلم

ما دراين سال های تردید حق را به جانب کلماتی مشرقی دیده ایم . کلماتی که پنهانمان می کنند از چشم هایی که شک می آورند و دست هایمان با دعایی آمیخته که دل به استجابتی دور بسته . ما اندکیم ، با کلماتی بسیار که شعله می شوند و گل می کنند با آغوشی باز برای فراموش کردن . ما دراين روز های اندوه ، با داغ کلماتی که بر نگشتند ، بر می گردیم در پناه شعرهایی که آرام نمی گیرند ، می گیریم در سطر هایی که آشکارمان می کنند از زیر آوار لحظه ها تا با فکرهای ممنوع ، به جبران خودمان برخیزیم از شرق کلمات سپیده دم و دم از رستاخیزي که می زند می زنیم ، اگر چه ما را به دیوار حاشا سپرده اند و هر روز با فریاد سوالی بی رحم بیدار می شویم . سوالی که در اینجا چشم به اعتراف کلماتمان دوخته . در اینجا که چار زندان است . به هر زندان دو چندان نقب ، در هر نقب چندین حجره ، در هر حجره چندین مرد... به عظمت دوباره سوگند خورده ایم که دوباره می شویم . تا کلمه ی اعظم دستی برای شانه هایمان دارد . روزی که فرمان برسد از گورهای عمومی برمی خیزیم و مرگ را به عدالت تقسیم می کنیم .

« ها »

باز هم در تلخی انگارها

باز این تردیدها ، بسیارها

باز دل داغی به دوش آورده پیش

پچ پچی از آن سوی دیوارها :

حیرتید ، اما برای خویشتن

رازهایی در دهان دارها

روزها و ماه ها و سال ها

زخمی از تکرارها ،

تکرارها !

دفتری از خاطرات سوخته

دفتری آلوده ی انکارها

خواب های خوب در خورجین مرگ

این طرف کابوس با بیدارها

با کلامی تلخ جادو می کنند

بارها و بارها این

بارها

هی دل مشتاق تر باید شدن

ها که دریاایست تا دیدار ها

باز می گیریم در بند توایم

آتشی افتاده در نیزارها

دادها ، بیدادها ، فریادها

ای پس از دیوارها ،

آوارها

فرض می گیریم روزی می رسند

از پس آوارها ،

گلزارها

باز ، می گردیم

اما نیستیم !

آتشیم ، اما برای خارها

باز می گردیم ، با یک اعتراف

از نهیب سیلی اصرارها

سر به زیر آورده شوق من که نیست

چهره ای با لحظه ی دیدارها

+ نوشته شده توسط علی قربان نژاد در و ساعت |