تقدیم به تو ، که صاحب آن چشم های مهربانی ...       و  در  هر فرصت دیدار  ،  مهربان  از چشم هایت آغاز می شوی .      هیچ از کداممان به فردا     نمی رسد    ، هرگز ،    که فردا را در نگاهت جستجو   می کنم . با اهالی چشمت نسبتی عجیب دارم و در من شروع فصلی هستی   خواسته   گرم و بی انتها . تقدیم به تو ، که شاید ندانی تا کجا پیشروی  کرده ای . دست های تسلیمم را در برابر نگاهت  ،  که کلماتم را گنگ و گیج می کند  ،  برافراشته ام .  

شکسته های  مرا نذر موج های بلا کن

برای ماندن این  قایق شکسته  دعا  کن

                                     مرا که تشنه ی آشوب چشم های تو هستم

                                     غروب های غم انگیز ، عاشقانه صدا  کن

میان وسعت دریا ، که در میان من افتاد

تنی به آب بزن چون گذشته ها و شنا کن

                                      و تکه های  تنم  را  از آب ها  که گرفتی

                                      درون جنگلی  از یاس های  تازه  رها کن 

مرا نگاه تو کافی است  تا دوباره  برویم

تو هم  دوباره  مرا  از زمین پیر جدا کن

                                      دوباره  قایق  سبزی بساز  از تن  زردم

                                      دوباره  جسم  مرا  نذر موج های بلا کن