به آن خاك دل ببنديد كه از آب و نانش تمتع يابيد

 

آنجا كه آسايش تو را فراهم كند وطن توست

                                                                  ( نهج البلاغه )

 

 

 

 

 

اعتماد تو به صدايي شكسته

 

                               سكوتم را شرمنده مي كند

 

و با  ادا مه ات   همه چيز انكار مي شود

 

 

برادر اعتماد و سايه

 

هزار توي قصه گهواره ايست

 

که كودكي هاي مرا به ياد نمي آورد

 

 

 به كجاي  وطن چنگ بزنم

 

 که اجازه ی نشستن بگیرم

 

 که یک عمر به گوش در و دیوار خوانده ام : 

                                                    

                 

                                به کجا می تواند رسیده باشد

 

                               جنازه ای که مشکوک نفس می کشد

 

                                لکه ی ننگی که به هیچ جای خاک نمی آید

 

 

 

ريخته روي پيشاني تب كرده ي اين سياره

 

                                                مشكوك نفس مي كشم

 

 

به اعتماد صدايي كه هر شب دعوتم مي كند

 

                                          به مرگ

 

                                                    به عجيب ترين لهجه ي آسمان

 

 

گلوله بپاشيد روي اين جنازه         نيزه برقصانيد

 

به دستي پي برده ام كه مرگ نمي داند

 

گلوله بپاشيد        نيزه برقصانيد

 

از چشمي ريخته ام كه هيچ روزي به خود نديده

 

وطنم ؟

 

                    كلمه اي شده پاشيده روي ديوار روبرو

 

انگشت روي علامت سوُال مي گذارم

 

ديوار كم مي شود          كم

 

سر مي زند چشمان مهربانت

 

ديوار كم مي شود          

                                     كمتر

 

سلام كرده ام                    جواب شنيده ام

 

ايستاده ام

 

               تا  جايم را با ماه عوض كنم

 

               تا  جايي ميان آوازهاي تو بنشينم

 

               با  صداي تو از تمام پنجره ها بيرون بريزم

 

كه تا صدا بيايد و صدا شود

 

هزار حرف ريخته از دلم   اما

 

اعتماد تو به صدايي شكسته

 

                            سکوتم را شرمنده می کند