" یک هفته ی طولانی بعد از کابوسی کوتاه "
شنبه ای که هیچ سمت وسویی نداشت در روزهای گذشته فشرده ام می کرد
و دوستانم با لبخند های همیشگی برای فردا دست تکان می دادند .
من چرا میان گذشته و دست ها و فردا ایستاده ام ؟
این کلمات را تنها تو می فهمی که نیستی !
یکشنبه نه سر به دیواری می کوبم نه راه به جایی می برم .
تنها به ثانیه شماری نشسته ام و این از مراتب زجری مدام است .
آینه ی مه گرفته انگار چیزی می خواهد بگویید !
لبخندم را جلوتر می برم . دوستانم از پشت پنجره ها به قهقهه افتاده اند .
من و آینه و دوشنبه ی مه گرفته در جایی پنهان خجالت می کشیم .
قاب عکس ها ،سر بلند ، به جهانی از سوء تفاهم فکر می کنند .
من اما بی اجازه ی دیوارها بیرون می زنم ...
سلام سه شنبه ی منتظر
سلام
چهارشنبه خسته بود ،
خسته
گفتم : با من دیگرانی هستند که مهربان می مانند
خندید !
گفتم : با من خیالی هست لبریز از خورشید
خندید !
گفتم : برای فردای تو نگرانم
آرام برخواست
و به تلخی ادامه داد ...
چهار شنبه خسته بود ، خسته ...
با این همه ، باید ادامه اش را زمزمه می کرد .
چهارشنبه ایستادن نمی دانست و من هم نمی دانم
وقتی چهارشنبه ام وقتی خسته ام
خسته
: امید حاصل روزها جستجو است ، اما ناامیدی فرززند لحظه ایست
این را پنج شنبه ی مهربان در گوشم زمزمه کرد
ما دور تا دور امیدی زیبا جمع شدیم ،
بزرگ شدیم ،
سر کشیدیم و بعد
پراکنده شدیم ...
این را در گوش پنج شنبه ی مهربان فریاد زدم .
آدمی به بهانه ای اندک از زندگی ادامه می خواهد وقتی هنوز گسترده نشده ، نیاموخته .
به من گفت که مهربانی در این گستره حکم می کند
اما با ما دلی است که سر رفته ...
بیرون هوای آفتابی پنج شنبه هاست
اما دری برای اثبات این حرف ها ندارم ...
جمعه روبروی انتظار شنیدنم نوشت :
«حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
که آشنا سخن آشنا نگه دارد»
و من ، بیجاترین سکوتم را با تمنایی سربه زیر شکستم :
«صبا در آن سر زلف ار دل مرا دیدی
ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد»
و شنیدنم شعله کشید از ادامه ای که مانده بود :
«هر آنکه جانب اهل وفا نگه دارد...»
و این را تنها تو که نیستی ...
نیستی