خط سوم

درباره وبلاگ

ایکاش
سهم ساحل دریا شود دلم
ساحل دریا شود دلم
دریا شود دلم

ما دراين سال های تردید حق را به جانب کلماتی مشرقی دیده ایم . کلماتی که پنهانمان می کنند از چشم هایی که شک می آورند و دست هایمان با دعایی آمیخته که دل به استجابتی دور بسته . ما اندکیم ، با کلماتی بسیار که شعله می شوند و گل می کنند با آغوشی باز برای فراموش کردن . ما دراين روز های اندوه ، با داغ کلماتی که بر نگشتند ، بر می گردیم در پناه شعرهایی که آرام نمی گیرند ، می گیریم در سطر هایی که آشکارمان می کنند از زیر آوار لحظه ها تا با فکرهای ممنوع ، به جبران خودمان برخیزیم از شرق کلمات سپیده دم و دم از رستاخیزي که می زند می زنیم ، اگر چه ما را به دیوار حاشا سپرده اند و هر روز با فریاد سوالی بی رحم بیدار می شویم . سوالی که در اینجا چشم به اعتراف کلماتمان دوخته . در اینجا که چار زندان است . به هر زندان دو چندان نقب ، در هر نقب چندین حجره ، در هر حجره چندین مرد... به عظمت دوباره سوگند خورده ایم که دوباره می شویم . تا کلمه ی اعظم دستی برای شانه هایمان دارد . روزی که فرمان برسد از گورهای عمومی برمی خیزیم و مرگ را به عدالت تقسیم می کنیم .

علی قربان نژاد

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

از بس که دست می گزم و آه می زنم آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویش

( حافظ )

--------------------------------------------------------------

تا در کنار نام تو معنا شود دلم

باید دوباره تارک دنیا شود دلم

باید دوباره سر بگذارد به کوه و دشت

تا ردپای فصل تماشا شود دلم

در سینه ای که یخ زده از روزهای پیش

سر گرم از تو جاری فردا شود دلم

گردابی از گذشته و طوفانی از هنوز

ایکاش سهم ساحل دریا شود دلم

با می روم «چگونه» و از می رسم «چه دور»

باید که سرشکسته ی آیا شود دلم

تا شک نبرده راه مرا می توان رسید

«اما» چگونه بی تو مهیا شود دلم

با چشم ها به کشتن تردید من بیا

همراه با تو حیرت «اما» شود دلم

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش

تنها نمی شود اگر از ما شود دلم

ای فصل گرم گل به تن باغ دوختن

می نوشم از تو گل که گوارا شود دلم

قدری شبیه من به تنی گر گرفته باش

باش آنقدر که با تب تو تا شود دلم

بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

تا در به در ندوخته ای وا شود دلم

+ نوشته شده توسط علی قربان نژاد در و ساعت |