خط سوم

درباره وبلاگ

ما دراين سال های تردید حق را به جانب کلماتی مشرقی دیده ایم . کلماتی که پنهانمان می کنند از چشم هایی که شک می آورند و دست هایمان با دعایی آمیخته که دل به استجابتی دور بسته . ما اندکیم ، با کلماتی بسیار که شعله می شوند و گل می کنند با آغوشی باز برای فراموش کردن . ما دراين روز های اندوه ، با داغ کلماتی که بر نگشتند ، بر می گردیم در پناه شعرهایی که آرام نمی گیرند ، می گیریم در سطر هایی که آشکارمان می کنند از زیر آوار لحظه ها تا با فکرهای ممنوع ، به جبران خودمان برخیزیم از شرق کلمات سپیده دم و دم از رستاخیزي که می زند می زنیم ، اگر چه ما را به دیوار حاشا سپرده اند و هر روز با فریاد سوالی بی رحم بیدار می شویم . سوالی که در اینجا چشم به اعتراف کلماتمان دوخته . در اینجا که چار زندان است . به هر زندان دو چندان نقب ، در هر نقب چندین حجره ، در هر حجره چندین مرد... به عظمت دوباره سوگند خورده ایم که دوباره می شویم . تا کلمه ی اعظم دستی برای شانه هایمان دارد . روزی که فرمان برسد از گورهای عمومی برمی خیزیم و مرگ را به عدالت تقسیم می کنیم .

علی قربان نژاد

باید کنار بیایی با این داغ ، اما ...

باید چشم برداری از این اشک ها ، ولی ...

بردار دل از این همه ایکاش

ایکاش می شد ، اما ...

ایکاش می توانستی ، ولی ...

یک عمر من و تو ، اگر از ما شدن آموخت

بعد از تو دلی ماند که تنها شدن آموخت

هر لحظه سؤالی است برایم که چگونه

مرگ آمد و در چشم تو زیبا شدن آموخت

مرگ آمد و یک راه ، که برگشت ندارد

راهی که به شوق تو مهیا شدن آموخت

در پاسخ ایکاش من خسته چه دارد

فردای پس از تو ، که معما شدن آموخت

برگرد و بگو باز چه می خواهی از این دل

این دل ، که به صحرا زد و دریا شدن آموخت

در خرمنی از خاطره ها ، حسرت دیروز

آتش شد و گل کرد و شکوفا شدن آموخت

من دست به دامان دلی مرده نشستم

تا داغ تو با هلهله بر پا شدن آموخت

+ نوشته شده توسط علی قربان نژاد در و ساعت |