خط سوم

درباره وبلاگ

ما دراين سال های تردید حق را به جانب کلماتی مشرقی دیده ایم . کلماتی که پنهانمان می کنند از چشم هایی که شک می آورند و دست هایمان با دعایی آمیخته که دل به استجابتی دور بسته . ما اندکیم ، با کلماتی بسیار که شعله می شوند و گل می کنند با آغوشی باز برای فراموش کردن . ما دراين روز های اندوه ، با داغ کلماتی که بر نگشتند ، بر می گردیم در پناه شعرهایی که آرام نمی گیرند ، می گیریم در سطر هایی که آشکارمان می کنند از زیر آوار لحظه ها تا با فکرهای ممنوع ، به جبران خودمان برخیزیم از شرق کلمات سپیده دم و دم از رستاخیزي که می زند می زنیم ، اگر چه ما را به دیوار حاشا سپرده اند و هر روز با فریاد سوالی بی رحم بیدار می شویم . سوالی که در اینجا چشم به اعتراف کلماتمان دوخته . در اینجا که چار زندان است . به هر زندان دو چندان نقب ، در هر نقب چندین حجره ، در هر حجره چندین مرد... به عظمت دوباره سوگند خورده ایم که دوباره می شویم . تا کلمه ی اعظم دستی برای شانه هایمان دارد . روزی که فرمان برسد از گورهای عمومی برمی خیزیم و مرگ را به عدالت تقسیم می کنیم .

دیگر نمی آید کسی چون من برایت

چون من اسیر موج موهای رهایت

دیگر نمی بینی کسی را این چنین مست

راهی شود در بادها محو صدایت

دیگر نخواهی دید مردی با چنین شوق

آتش بپوشد زیر ابر چشم هایت

گفتم که آغاز توام ، بی انتها باش

اما به پایان ریختم در ابتدایت

من شانه بردم زیر تابوت غرورم

تا آرزو کردم بیایم پا به پایت

وقتی به خود برگشتم از این راه ، دیدم

یک عمر خود را می شکستم در هوایت

+ نوشته شده توسط علی قربان نژاد در و ساعت |