خط سوم

درباره وبلاگ

ایکاش
سهم ساحل دریا شود دلم
ساحل دریا شود دلم
دریا شود دلم

ما دراين سال های تردید حق را به جانب کلماتی مشرقی دیده ایم . کلماتی که پنهانمان می کنند از چشم هایی که شک می آورند و دست هایمان با دعایی آمیخته که دل به استجابتی دور بسته . ما اندکیم ، با کلماتی بسیار که شعله می شوند و گل می کنند با آغوشی باز برای فراموش کردن . ما دراين روز های اندوه ، با داغ کلماتی که بر نگشتند ، بر می گردیم در پناه شعرهایی که آرام نمی گیرند ، می گیریم در سطر هایی که آشکارمان می کنند از زیر آوار لحظه ها تا با فکرهای ممنوع ، به جبران خودمان برخیزیم از شرق کلمات سپیده دم و دم از رستاخیزي که می زند می زنیم ، اگر چه ما را به دیوار حاشا سپرده اند و هر روز با فریاد سوالی بی رحم بیدار می شویم . سوالی که در اینجا چشم به اعتراف کلماتمان دوخته . در اینجا که چار زندان است . به هر زندان دو چندان نقب ، در هر نقب چندین حجره ، در هر حجره چندین مرد... به عظمت دوباره سوگند خورده ایم که دوباره می شویم . تا کلمه ی اعظم دستی برای شانه هایمان دارد . روزی که فرمان برسد از گورهای عمومی برمی خیزیم و مرگ را به عدالت تقسیم می کنیم .

گره بزن به شب من ستاره هایت را

در انتظار گشایش بخوان دعایت را

که بوده ام؟ تو که بودی؟ چه رفته بر من و تو؟

غریبه باز بگو نام آشنایت را

عجیب در تب آشفتگی پریشانم

ببار بر تن من دست مبتلایت را

به راهی آمده بودم که رفته رفته دلم

شنید از شب بیراهه رد پایت را

سکوت خیره شده درهراس پوسیدن

بپیچ بر غم این تیرگی صدایت را

برای من که به پایان سرد میریزم

بگو بسوزم از آغاز ماجرایت را

+ نوشته شده توسط علی قربان نژاد در و ساعت |